Studia vs aparat ortodontyczny

Do niedawna chciałam zatrzymać świat, chciałam wysiąść na przystanku na żądanie. Świata nie trzeba zatrzymywać. Od tysięcy lat słońce wschodzi i zachodzi. Mnie się wydaje, że słońce jest tłem moich dramatów a co jeżeli te moje dramaty są po prostu tłem odwiecznego rytuału? Świat nie musi zwalniać. To ja mam przestać się kręcić i przestać się „wkręcać”. 

Na ile siebie znam, wiedziałam, że temat powrotu do Wietnamu bardzo szybko wróci do porządku obrad. Profilaktycznie postanowiłam zapisać się na studia podyplomowe. Gwarantowane 3 semestry spędzone w Polsce. Drugą rozważaną przeze mnie opcją,  równie kosztowną, było założenie aparatu ortodontycznego. Pęd do wiedzy wziął górę. Studia skończę za kilka tygodni. Czy to oznacza, że mogę ruszyć w świat? Oczywiście! Mogę, ale nie chcę. Jeszcze nie chcę. 

Moją azjatycką przygodę rozpoczęłam od książki Tiziano Terzaniego „Zakazane wrota”, którą dostałam od Kasi z okazji 24. urodzin. Od tamtego momentu zawsze chciałam „być jak Terzani”. Mieć tyle głębokich refleksji i potrafić wnikliwie analizować nowe okoliczności. Terzani to unikat! A co gdyby on chciał być kimś innym? Nie mielibyśmy wtedy Terzaniego tylko kopię chcącą upodobnić się do swojego mistrza. A prawie robi wielką różnicę. I nie piszę tego po co, żeby przygotować Was na odkrycie Panny z Gekonem ;). Ostatnio dopiero zrozumiałam, że mogę być po prostu Panną z Gekonem. I tak jest najlepiej! I żyć w Polsce też mogę. I tak też jest aktualnie najlepiej!

Akceptacja wyboru

Życie na wsi nie do końca było ascetyczne. Na pewno ilość bodźców była ograniczona. Nie osiągnęłam żadnej nirwany. W sumie to nawet nie miałam takiego planu. Początkowo na wsi miałam zostać przez 3 miesiące. Przedłużałam swój pobyt i dziwiłam się, że jest mi tam po prostu dobrze. 

Mam licznych znajomych na emigracji i bardzo szybko znajdujemy wspólny język a raczej wspólne troski i lęki. Powrót do Polski to nie jest żadne objawienie a priori tylko osobisty wybór. Wybór trzeba poprzeć argumentami. Będą przeróżne za i przeciw. Nigdy nie będzie jednoznacznej sytuacji, klarownego „zysku”. Będą również i straty. Nie można po prostu krzyknąć "va banque!". Życie to nie teleturniej, w którym jest jedna bramka z najlepszą nagrodą a reszta to zonk.

Powrót to DECYZJA.  I albo ją zaakceptuję, co pozwala pójść naprzód, albo będę żyć na granicy niekończącej się tęsknoty i frustracji. Pierwsza opcja skupia się na możliwościach, druga na posępnym patrzeniu za siebie. Jeśli nie akceptuję wyboru, to znaczy, że powinnam wrócić do punktu wyjścia i zdecydować inaczej. Nie twierdzę, że mam zawsze uparcie trwać przy jednej opcji. Nie chcę jednak otwierać relatywistycznej puszki Pandory, w której znajdują się niezliczone alternatywy. To dalej prowadzi donikąd. A „donikąd” nie jest moim celem. 

Co ja tutaj robię?! Wracam do Wietnamu!

Wróciłam do kraju nad Wisłą i Wisłokiem. Może mój akcent nie przypominał tego z Chicago, ale moje zachowanie już tak. Zmieniłam miejsce fizycznie, ale w dalszym ciągu postępowałam jakbym mieszkała w Wietnamie. Żyłam przyzwyczajeniami spontanicznego backpakersa i rozkapryszonego postkolonialisty. 

Byłam w Polsce, ale moja głowa została w Azji. To taki wygodny stan pośredni, na który można zrzucić całą odpowiedzialność za własne życie, unikając tym samym konfrontacji z samą sobą. Wystarczyła drobna irytacja czy niepowodzenie i już sięgałam po koło ratunkowe w postaci zdania: „Co ja tutaj robię?! Wracam do Wietnamu!”. Wtedy jeszcze nie rozumiałam różnicy między „rozwiązywaniem problemów” a „ucieczką przed problemami”. Otóż te wyrażenia nie są tożsame. 

Zmiana otoczenia wcale nie zmieni niczego w głowie. Ucieka się z tą samą zawartością. Różnica jest tylko taka, że przez pierwsze miesiące przy życiu trzyma adrenalina. Gdy jej poziom opadnie, jak bumerang powraca pytanie: „więc co dalej?”.  Dochodzi się do tej samej ściany, tylko z innej strony. I albo po raz kolejny mogę się od niej odbić i wystrzelić jak z procy w przypadkowym kierunku, albo mogę spróbować ją przebić. Przebić mur głową. Bo w głowie jest odpowiedź. 

A trzeba koniecznie przebijać mur? Z czasem okazuje się, że ten mur po prostu znika.

PKP i podróże tropikalne

Po roku spędzonym na wsi przeprowadziłam się do Wrocławia. Dwa razy w tygodniu pokonuję blisko 70 km, żeby dotrzeć do pracy. Tam i powrót, używając żargonu PKP, to 140 km. Pobudka o 5:30, 6:20 śniadanie w pociągu. Zawsze mam ze sobą książkę. Podróżniczą. W tym tygodniu towarzyszem mojej podróży był Tomek Michniewicz i „Samsara”. Pokonuję kolejne kilometry po torach i przenoszę się w inną przestrzeń. Aktualnie tylko takie podróże są w zasięgu moich możliwości i… potrzeb. 

„Wielu z moich podróżujących znajomych pogubiło się w życiu, jak gdyby nie potrafili już nie wyjeżdżać. Żyją z dnia na dzień, albo od przyjazdu do wyjazdu. Bez planów, oszczędności i czegokolwiek, co trzymałoby ich w domu. Lubią myśleć, że wolność to ich wybór. A tak naprawdę kręcą się w kółko w tych obrotowych drzwiach, nie będąc na dobrą sprawę ani tu, ani tam.”

 [T. Michniewicz, Samsara]

Nie chciałam wyjeżdżać z Wietnamu. Niesamowicie bałam się powrotu do Polski. Z każdym rokiem dystans między tymi miejscami stawał się coraz większy. I to mnie przerażało. Nie chciałam czekać na dzień, w którym Polska stanie się niewyraźną plamką oddzieloną potężnym oceanem. Polska powoli znikała z mojej mentalnej mapy. Do czego więc mam wracać? 

W tym samym czasie traciłam zapał do poznawania Azji. Nie miałam już ochoty na kolejne podróże. Wydawało mi się, że po prostu powtarzam ten sam schemat w różnych miejscach. Moje rytuały i drobne przyjemności zaczynały zamieniać się w obowiązki. Wychodzenie do restauracji, drinki z palemką i cotygodniowy masaż stały się jednym z punktów w harmonogramie. Coraz mniej wyczekiwanym i wytęsknionym. Popadałam w rutynę. Mentalną rutynę. 

Czułam, że idę w niewłaściwym kierunku. Nie chciałam kręcić się w tych obrotowych drzwiach, o których pisze Tomek. Bałam się, że wpadnę w pułapkę nieustannego ruchu. Ciągle muszę dokądś zmierzać, coś odkrywać, zmieniać miejsce i poddawać się kolejnym bodźcom. Bo przecież zawsze gdzieś tam dalej świat może okazać się ciekawszy. Trawa jest bardziej zielona tam, gdzie nas nie ma. Tylko w tym nie ma końca. STOP! Chyba zakręciło mi się w głowie. Proszę zatrzymać świat. Przystanek na żądanie. Wysiadam.

O japonkach w tropikach i puchowych kurtkach

Wracam. Z pisaniem prawie jak z mówieniem w obcym języku – nieużywane szybko odchodzi w niepamięć. Chcę wrócić do cząstki tego mojego małego świata. Pisząc owijam się w kokon nostalgicznych wspomnień, spontanicznych skojarzeń , przesadnych emocji  a czasami chłodnych  obserwacji. 

Ostatnio zapytałam znajomego dlaczego nie pisze już swojego bloga. On odparł, że przestał pić i sam nie wie co ma o tym sądzić. Ja mogłabym analogicznie stwierdzić, że przestałam pisać, bo wróciłam do Polski i sama nie wiem co mam o tym sądzić. Albo jeszcze do niedawna nie wiedziałam. A minęło 1,5 roku. 

Wyszłam z założenia, że już nie mam o czym pisać. Odyseusz dotarł do Itaki i historia zakończona. Podczas studiów socjologicznych głowiliśmy się nad pomysłami do badań. Nasz profesor mawiał, że tematy leżą na ulicy. Wystarczy wyjść. Leżą, skaczą a może i szwendają się  po chodnikach. Trzeba tylko spojrzeć. Czasami przystanąć, przycupnąć, odczekać, zmienić kąt obserwacji. 

Długo biłam się z myślami co ja właściwie tutaj (w Polsce) robię. Wróciłam w lipcu 2014 roku. Gdy temperatura spadała poniżej 25 stopni Celsjusza natychmiast dostawałam gęsiej skórki. W dodatku nie miałam ciepłych ubrań i uparłam się, że ich nie kupię. [Najcieplejszą kurtkę, jaką w życiu posiadałam, zawiozłam do Wietnamu na prośbę Uśmiechniętej Thao. Jej mama mieszka w Centrum Wietnamu, gdzie w zimie temperatura może spaść do około 10 stopni co przy olbrzymiej wilgotności powietrza sprawia, że ziąb przeszywa do szpiku kości. Uśmiechnięta Thao martwiła się o mamę, bo nie miała żadnych porządnych ubrań, które ochroniłyby jej kościste ciało przed  chłodem. Na targu dominowały cienkie poliestrowe kurtki z Chin. Z mojego słownika zniknęło słowo „zima” i „życie w Polsce” więc cieszyłam się, że mogę oddać kurtkę a drugiej takiej można szukać ze świecą].  

Temperatura w Polsce spadała a ja kontynuowałam swój bunt myśląc, że dzięki zakładaniu letnich ubrań sprawię, że słupek rtęci poszybuje w górę. W dodatku większość zimowych kolekcji jest czarna, szara lub brązowa. Wróciłam ze słonecznych tropików, gdzie im więcej masz na sobie jaskrawych błyskotek, tym lepiej. Moim największym wyzwaniem był zakup skarpetek. W Wietnamie skarpetki z jednym palcem, idealnie pasujące do japonek, stanowiły jedną z obowiązkowych części garderoby, która chroniła stopy przed słońcem. Tak samo jak i rękawiczki przeciwsłoneczne (kurtki oraz spódnice zapinane na rzepy). Moje stopy akurat, jedyna część ciała obok dłoni, połyskiwały brązową opalenizną. Egzamin z ochrony przed lejącym się z nieba żarem zdałabym zapewne na czwórkę z plusem. 

I znów azjatyckie wywody. A przecież byłam w Polsce i marzłam. Przeraźliwie marzłam. Może w ten sposób zahibernowałam swój mózg, który nie chciał konfrontować się z powrotem. 
Na blisko rok zaszyłam się na wsi. Arystoteles mówił o zasadzie złotego środka. Budda równowagę porównuje do struny w gitarze: nie może być zbyt mocno, ani zbyt słabo naprężona, ponieważ wtedy dźwięk ulega deformacji. Ja wbrew radom mędrców z 10 milionowej metropolii przeniosłam się na prowincję. Krzyżowa liczy 230 mieszkańców. 10 000 000 kontra 230, a może i 231. Nie jestem pewna, czy mnie policzyli.